Lost başlasın lan artık

Özler mi rüzgar saçlarımı okşamayı
Söyleyin geri getirsin yağmur gözyaşlarımı
Ölürsem

Sabah uyandığımda kafamda bu şarkı çalıyordu. Kendimi son zamanlarda hiç olmadığım kadar neşesiz hissettim. Bir süre yatakta döndükten sonra kalkıp kahvaltı yaptım. Kardeşim Bursa’ya gidecekti ve onu otogara götürmem lazımdı.

Kahvaltıyı bitirdiğimde saat 14.00 olmuştu. Hazırlanıp yola çıktık. Taksiyle otogara gittik. Dün gece süper teknolojiden faydalanıp online bilet almıştık. İyi ki de almışız çünkü vardığımızda biletler tükenmişti. Biletimizi teslim alıp kardeşimi yolcu ettim ve eve dönmek üzere taksi durağına gittim. Ortada taksi falan yoktu. Ben de otobüsle döneyim bari dedim. Otogarın dört köşesinde dört ayrı durak varmış. Hepsine gidip sordum, 500 Evler’e otobüs yokmuş. En sonunda otogarın dışına çıkıp minibüse binmem gerektiğini öğrendim.

Güneş beynimi sikmekteydi. 5-10 dakika kadar yürüdükten sonra bir caddeye çıktım, üzerinde 500 Evler yazan bir minibüs gördüm. Durdurup bindim. Şoföre parayı uzattım ve acı gerçeği öğrendim: Üzerinde 500 Evler yazan minibüs 500 Evler’den geçmiyormuş. Karadeniz Mahallesi’nde inmek üzere anlaştık. Orada inip yeni bir 500 Evler minibüsüne binerek evime ulaştım. Hala neşem yerimde değil. Üstelik de kendimi yalnız hissediyorum. (Şu anda evde yalnız olduğum için olabilir.)