Zırvala!

süpredi ya bunu anlatmam gerek.. zaten günlerim de evde geçtiği için pek bi numaram yok şu sıralar. Neyse günlerden bi gün ben çok ciddi spor aletleriyle spor(?!) yapıyomuşum, birden bire çok yoruluorum. Uzun zamandır uyumadığım aklıma gelince “gidip yatiim ben artık” die atıyorum kendimi yatağıma. “oh be ne güsel şeymiş yourulunca uzancak yatağın olması, zkseler kalkmam burdan 24 saat boyunca” dediğim gibi uğultularla deprem olmaya başlıyo : ) Dikkat alabildiğine saçma bi rüya başlıyo..
İlk etapta zangır zangır sallanıoruz, uykum kaçmasın die gözlerimi açmıyorum. geçer şimdi filn diyorum. Masamda bazı şeylerin düştüğünü duyyorum sallamıorum filn ama suratıma bişeyler dökülünce hemen uyanıorum. Tozlar filn dokulmeye başlamış kocaman bi yarık var tepemde filn “hasktir lan yıkılıyomuş” die kendimi balkondan atıorum. aşşada bi sürü insan varmış bir sürü gürültü filn. “pff anahtarı da almadım zctık” gibi düşüncelerle gidip yemek yiim bari diorum. Anacaddedeki seyyar kokoreççi amca bizim sokağa gelmiş, “ah süper şuna yazılırım” die herife yaklaşıorum. “oo beyamca şeref verdiniz sokağımıza ya” gibi şebeklikler yapıorum param yok diye. Adam da ” caddede bütün binalar yıkıldı, işlerim bozuldu” fln dio. hala mantıktan çok uzaklaşmamış olan ben “lan bi dakka, ben zaten az önce atladım balkondan.. orası hangi ara yıkıldı da işlerin bozuldu sen buraya cöreklendin” diorum. “metalikacııığğ, işler senin bildiğin gibi yürümüyo” diip yukarsını gösteriyo parmağıyla. “ya bu herif bu kadar yobaz mıydı ki” fln die düşünürnek üstümüze bi gölge çöküyo. Tepemizden bir sürü zeplin geçiomuş. Bu yakından geçen gölge yapıo. “bunlar ne ya?! ışıklı mışıklı” diyorum. adam haklıymış gibi “yaaa” diyo. zaten yeni şok geçirmiş bünyem bu mistizm ile uğraşamıyo kaldırıma çöküyorum. sonra adam kokoreç getirip özür diliyo. ” aslında ben o kadar yobaz biri diğilim, biz de dinlerdik metalika” gibi bişey diince ben kendimi hem haklı -  hem güçlü sanmaya başlıyorum : ) ” ya mal mısın? ben metalika dinlemiyorum” die çıkışıp sonra da mantığa geri dönüp “nasıl lan?! metalikayla ne alakan olabilir senin ya” diyorum. Adaam el kadar bi gitar çıkarıyo cebinden, “hey, Im your life, Im the one who takes you there” die sab but ture çalmaya başlıyo ama o küçük gitardan çıkan ses o kadar yüksek ki yakında ki herkes bi yere yatıyo gürültüden. Ama yok daha da yüksek, belki asya kıtasında ki insanlar duyabiliyodur.. “dur napıosun çalma” die mudahale etçem ama herif sandalyesiyle yükseliyo?! üstüne spotlar tutuluo mavi - kırmızı, olay şova dönüyo. “neden? nasıl olabilir? espri mi acaba” tezgahına bakıyorum, mixer var. Baya baya sistemli gelmiş adam sokağımıza. ipne güsel de söylüyomuş.. olduğumuz köşeden çok uzaklarda biyerde bişeyler görüyorum kımkımıl.. bir sürü insan var, ordu gibiler geliyolar. “aym yor peyn ven yo kent fil” diince de o kalabalık “sad but truue” die bağrıyo. ben hala “dayı in aşşa, taam, bişey dicem, çok gizli bişey,  walla bak” gibi en sempatik, en şefkatli, en babacan tavrımla kandırmaya çalışıyodum da gürültünün içinde tanıdık bi ses vardı sanki. hemen dank etti “hazktir” die sıçrayıp alarma koştum, babam gelmiş şifresini giremeden alarm çalmaya başlamış. Bilgisayarda açık kalmış sad but true çalıyodu. gülüp yattım, ama yok bunu unutmiim ben die not aldım sonra uykum kaçtı : )