Buraya kadarmış
Bosna Spor Tesisleri yazan tabelanın altından girdi. Tellerle çevrili alanda koşan, mücadele eden arkadaşlarına şöyle bir baktı. Soyunma odasına kadar giderken sahada oynayan oyuncuları saydı. Tam 11 kişi vardı. Rakip takımda 6 kendi takımında 5 kişi oynuyordu ve tam yarım saat oyuna geç kalmıştı.
Kendisin gören arkadaşlarının gözlerinde bir umut ışığı belirdi. Artık Ersin gelmişti ve o kadar çok koşmak zorunda kalmayacaklardı. Artık bir kişi eksik oynamayacaklardı. Hatta yeterince iyi mücadele ederlerse rakibin beş gollük üstünlüğünü bile kapatabilirlerdi.
Soyunma odasına girip çarçabuk formasını giydi. Suni çimle kaplı sahaya adımını atar atmaz içindeki o futbol oynama şevkini hissetti. Oyun başladığında ilk olarak topa sahip olan rakibe doğru koşmaya başladı. Rakip pasını verdi o yine topu kovaladı ancak buna rağmen meşin yuvarlak Burak’ın koruduğu kalede ağlarla buluştu ve fark altıya çıktı.
Oyun tekrar başladığında 30 saniye daha koştu ve ardından ‘buraya kadar’ dedi. Ceza sahasında bağdaş kurup yere oturdu ve arkadaşlarının mücadelesini izlemeye ve takımının yaşadığı 20 küsür farklı hezimete tanık oldu.
Ersin Bayraktar da takımını kurtaramadı. Maç bitince eve döndü odasına kapanıp hıçkırıklara boğularak sessiz sessiz ağladı.
20 Şubat 2009 - 20:23
Evet, trafik vardı : )
Buraya kadar dediğim anı hatırlıorum, gerçi ben takım arkadaşlarımın moralini bozmamak için başka bi dille ifade etmiştim.. ingilizceydi hatta; game over.
Futbol manyaklıkmış ya. hiç bi iddaa uğruna öyle bi aktiviteye katılmam ben bir daha. top peşinde mi koşucam lan. izlemesini de oynamasını sevmiyorum, sadece şut çekmesini sevıorum, penaltılar iyidir mesela : ) bi de pes 2009.
Futbolculara da yazık ya. bence gidip ticaretle uğraşsınlar. en güzeli..