çocuk…

“oğlum takımına oynuyoduk” dedi tufan , “ya hayır be oğlum sayısına oynuyoz” diye cevap verdi ismet, bir yandanda ayakkabasınını cırt cırtıyla oynuyordu.” iyi o zaman baştan ama takımına” dedi tufan. ismet te kabul edince herkes kartlarını tekrar aldı eline ve karıştırdılar “10luk ha” diye hatırlattı arkadaşına ismet. tufan destesinden 10 tane kart aldı , ismet’te de zaten 10 kart vardı “en son sen aldın sen başlıyosun” dedi ismet bir tane “sergen yalçın” koydu tufan, onun üstüne “hami” koydu ismet,onun üstüne popescu koydu tufan, mermer zemine çarpan kağıt tutan elleri hafif bir acı duyuyor ama umursamıyorlardı. “popescu”nun üstüne aygünü koydu ismet, “ertuğrul”,”hagi”, “uche”,”abdullah”,”kemalettin” derken ismet elindeki son kart olan “tayfur”‘u koydu, onun üstüne de tufan “amokachi”i koydu. “oğlum sen arkadan çekiyosun hep” diye çıkıştı tufana. tufan ” nasıl arkadan çekiyim lan son kart işte” diye cevap verdi.kartlarını toparlayıp pantolonun cebine koymaya çalıştı ama oraya hepsi sığmayınca bir kısmını öteki cebine soktu. Buna rağmen kartların hacimi dışarıdan belli oluyor ve tuhaf bir görüntü oluşturuyordu. Futbolcu kartlarının hepsini “keptiren” ismet o kadar üzülmüyordu, zaten o kartları da erdemden “kepmişti”. Apartmanın merdiveninden kalktılar sokakta yürümeye başladılar.”aylık oynayalım lan” dedi ismet, “olmaz olum iki kişiyle aylık mı oynanır” diye cevap verdi tufan. biraz yürüdükten sonra bakkala girip gözden kayboldular.

ağustosun 15iydi , hava sıcaktı, okulların açılmasına bir ay vardı…