dünyanın en adi adamı.. ben

Evet geçen gün bu sıfatı kazandım.  yine saat 6 civarı uyanıp gündüzü kaçırmıştım, telefonumdaki cevapsız çağrıları değerlendirip bişiler planladım.  Betül gelmiş ankaralardan. Uzun süredir göremediğim arkadaşım. Hemen en şık kıyafetlerimi giyip yola çıktım.. Telefon açıp “ben geliyorum. hazırlanın, sizi çok güsel bi yerlere götürcem, balkon diye bi yer açılmış, harika bi yer.” fıln dedım.  1-2 saat kaybolduktan sonra buldum yolu, gittim bi şekilde.  Komşularının bahçesine park edip yukarı çıktım. Tabiki hazır diillerdi. Ama ben asansörden şovalye gibi inince ya da en azından şık kıyafetimle gözlerini kamaştırdığımda gerçekten bi yere gittiğimizi anladılar. Ama devamlı “neresi orası? kimler geliyo?” diip durdular. Cevap hep aynıydı “Balkon die çok güzel bi yer. Siz giyinp hazır olana kadar nerde olduğunu sölemicem, konuklar da supriz kişiler : )”  Hızlıca yemek yedik – tonbalıklı gözleme?! – Sonra bunlar giyinmeye başladı. Ben de arada suyu kaynattım, kahveleri hazırladım.  Bazı kıyafetleri gösterip “bu olur mu” die sordular “olmaz, hem soğuk olur, hem rüküş kalır” diip kıs kıs güldüm =) Biraz daha abartıp balo kıyafetlerini çıkardılar. 3-4 kat makyaj yaptılar. saçlarını fıln spreyledirler, gözler kirpikler ojeler fıln, en iyisi çıkmadan fotoraf “çekilinelim” dedim. İşte çok fazla şık olunca  evin dekorasyonu da deiştirildi. Salonun ortasındaki sandalyeye oturan yakışıklı gencin yanındaki genç, gusel ve şık hanfendi kompozisyonu fıln derken iyice havaya girildi. Artık o çok merak edilen yere gidilmeliydi bi an önce..  Zaten geç kalıyoduk, ellerinden tutup bildiğimiz balkona götürdüm. Kahveleri görünceye kadar anlamadılar ya da anlamak istemediler =)  balkonda bi süre dayak yedim, ama eğlendim : ) Sonra üşüdüm “napıoruz lan balkonda, içeri girelim” diip de içeri girince acaip sinirlendiler.  biri ara yok olup plan kurmuşlar : ) Minik sempatik olan öne sürüldü, bazı filmler hakkında konuşmaya başladı, favorilerimi filn sorup lafa tuttu,  dieri de sinsice arkadan yaklaşıp çamaşır ipiyle beni sandalyeye bağlamaya kalktı, işe yaramadı =) Herkes sakinleşince sohbet ettik, barış aradı.. “Hemen geliyorum” diip çıkıyodum ki önce ayakkabılarımı çaldılar : ) Ben onları geri alınca şapkamı çaldılar. ben de minik sempatik olanı çaldım =) balkondan atılan şapkayla takas gerçekleşti, ben de yola çıktım. Aslında hemen çıkamadım,  Başkabiri hemen arkasına parketmiş.  Apartmana gidip herhangi bi zile basıp  arabanın sahibini belirlemek ve neden yabancıların park yerlerine arabamı koyduğumu açıklayacak çok acaip bi yalana ihtiyacım vardı. Apartmana gidince bunların yarısına gerek kalmadı. “Görevli” die bi tuş yapmışlar.. bastım “buyrun” dedi. “böle böle çıkmıyorum, bu araç buranın mı, kaldım burda” filn dedim. velet tam 10 saniye sonra yanımda bitti. devamlı buyur abi evet abi hemen abi fıln diince ben de gaza geldim “hemen söle gelsin şu aracın sahibi kaldım gidemiyorum  ya acil bişey olsaydı” die de kaydım çocuğa.  Araç sahibi geldi aynı hızda, çocukla da aynı frekansta ” yaağı kusura bakmayın, şöyleydi böyleydi” anlamadım bunlar niye böle olmuş ama adama da “taam, taam önemli diil çekte çıkıp gidelim.” fln yaptım, arabaya oturdum. Ego doruk yapmış.. Tam ne kadar şanslı ve adi olduğumu düşünüyodum ki paaaat diye bi ses geldi. yüzümü kapatıp  ”umarım bu salak çarpmamıştır” die umut ettiysemde her yer sarı sarı parlayıp sönüyodu. Herif geri geri çıkarken bi yere çarpmış ve dörtlüleri yakmış..  Ulan dörtlüleri niye yakıyosun?  daha bahçeden çıkamamışsın. Gerçi ben hiç görmemişim gibi inmedim arabadan : ) bekledim biraz. baktım aradan geçicek gibi diil, ama yinede deniyomuş gibi yaptım. adam bindi arabasına hemen ardından kapımı açıp kafamı uzattım : ) Sanki indiğini hiç görmemiş ve sanki diceklerimi duycakmış gibi ” e hadi ama dayı ya” die söylendim. Çocuk zaten  yardım ediyodu daha da şiddetli yardım etmeye başladı. “Geeeel Geeel” fıln dedi içinde araba olmayan trafiği kesti ve adam daha da geri çekti, çıktım sonunda. 2 tane milkshake aldım profiterol bulamayınca, geri gelip kapının önüne bıraktım, zile basıp kaçtım*.  Barış’ı almak için taksime giderken bırk aradı. Yolumun üstündeydi onu aldım, biraz tripteydi. benim yuzumden yapılan planlar yapılamamış fıln die. Konuştuk tatlıya bağladığımızı fıln sandım, barışa ulaştık. onu da alıp çekik gözlü arkadaşımıza yöneldik. ben yine arada 30 dakika fıln yabancı yerlerde kaybolunca herkes isyan etti. Neticede çok kızdırdığım arkadaşlarımın beni tekrar sevmeleri için butun gece uğraştım : )  hep witcher oynadık, arada yemek yiip yine witcher oynadık. biraz maça bakıp yine withcer oynadık. 3 gün boyunca bu böyle sürdü. Ama  bu gün durduk. Ben artık gündüzü göremediğim 6. günümün içindeyim. ben uyurken bi ara ayrılmış insanlar, evlerine gitmişler.  Bu akşam yapıcak bişiler bulmalı ve yarın gündüzün tadını çıkarmalıyım.