beni erasmusa göndermeyen iletişim fakültesinin insiyatifsiz, çalıntı vizyonlu götüne sokiyim. baya sinir yaptım. sadece bu mevzuya değil gerçi de gerisini yazmıycam. bi de ben kendime blog gibi bişey açtım ama onu bu hiddetli post’umda paylaşmak istemiyorum. herkesi öpmek yerine satırlarıma güzide bir filmden bir replikle son vermek istiyorum:

türünü kurtarmak için çiftleşmeyen her pandayı vurmak istiyorum.

kısa olsun

uzatmayın lan

Şimdi hepsi çok anlamsız geliyor. nisanda koşa koşa askere gtmeye gerek yok. fuarlarda koşuşturmaya da gerek yok. yurt dışında bi yuksek lisansa da ihtiyacım kalmadı. 20 kişilik bi kariyer planlaması içine girmekte anlamsız. Ama sınav haftası başlamadan önce yaptığım hesapların içinde bunların anlamsız kalabileceği yoktu.

Aslında olsaydı da bir şeyi değiştiremezdim. Benden beklenenleri karşılayamadım. Ama bence, beklentilerin ya bi acelesi yoktu ya da resmin içinde değillerdi. Her adımda hayalini kurduğumuz resimden uzaklaştık. Brimiz yetmeyen diğerimiz de sevilmeyen oldu. Aşık olduğum kadın beni terk etti. Ömür boyu mutsuzluğa mahkum edilmiş gibi hissediyorum. Kendimi mantığa davet edip “tabi ki öle olmıcak, bi şekilde toparlarsın” demek istiyorum ama hemen bi anımız canlanıyor beynimde. İyi ya da kötü bi anıyı izlerken özlüyorum. Var olmasını istediğim ama var olması için çoktan geciktiğim dialogları kafamda kurarken buluyorum kendimi. Bana yeterince uzun gelen ömrümde sınırlı sayıda pişmanlık duymuşken bu konunun her noktasında o duyguyu hissediyorum. “keşke böyle olmasa..” dediğim anların bazılarında da içinde defalarca kendisine aşık olduğum ama bir kez de ayrıldığım arabama binip yanına gitmek istiyorum. “Sonuçta ikimizde üzgünüz, neden böyle olsun ki?” die düşünüyorum. Ama en iyi ihtimalle bi iki tur atıp geri dönüyorum. Çünkü dolanırken aklıma en son arabadan ne kadar kararlı inmiş olduğu geliyordu. Sonra da kendisinden ilk kez bir şeyi o kadar içten rica etmişken yolun ortasında arabadan inmesi.. Belki bunu pas geçebilirdim. Ama evine varıp varmadığından emin olmak için evinin önünde beklediğim 1 saatin sonunda sabırsızlanıp açtığım o telefonun dialoglarını pas geçemezdim. bir yakınım ölmüş gibi hissetmiştim. Herbirinde dolanmayı bırakıp evime gittim. Hem zaten dolanmayı bırakıp yanına gitsem ben ona ne vaadedicektim ki.. Daha öncesinden farklı ne sunabilirdim.. 2 kere direkten dönmüş 1 kere de son bulmuş bu ilişki nin tekrar bitmesi ancak nihai sonu ertelemiş olucaktı. Bu karamsarlıkta beni kısır döngünün en başına taşımış oluyodu.Ya da sonuna.. aşık olduğum kadın beni terk etmişti. başka birini ya da başka birşeyi istemiyordum. ömür boyu mutsuzluk ve ardından mantığa bir davet daha..
Sanırım hayattan elenmiş oldum.

hani bence…

• yığınla işim var ama hiç yapasım yok : ) Yeter lan renkler böcekler çiçekler. Canım mekanik istiyo deli gibi. Ben artık mühendis olmak istiyorum biraz.

Ara Sıcaklar;

• Hiç biri değil de  ocakta filan mezun olucam diye okulda dengeler ne kadar çok değişti.. 5 sene boyunca söz geçiremediklerinden böle yaptıkları yönünde kuşkularım vardı… Geçen gün dedikodu halinde yakaladım 2 tane hocamı.. “Ay biliyomusun yine etek çizdirdim hem de bi büyüğünü bi küçüğünü” diyen kalıp hocama illüstrasyon hocam da kihkihkih diye gülüyodu.  O da  2 kere dosya hazırlattığını filan söylüyodu. İnanılmaz bi intikam serüveni dönüyo okulda, bu kadar abartmaya gerek yoktu bence : )

Ana Yemek;

• Bi gün acil fotoraf çektirmem gerekti, eleman sordu: “Abi, bunlarla birlikte bir de promosyon basıyorum; büyük” dedi. “BAS, BAS” demiştim ama “Lan napıcam” die de düşünmüştüm ama yine de kendimi promosyonun kollarına bırakmıştım. İşte o günden beridir her  eve geldiğimde masamın başında kocaman bi fotorafım duruyo. Lan kaldırıyorum, temizlikten sonra yine o fotoraf aynı yere yerleşiyo sihirli bir şekilde. Bana hep bişileri hatırlatıyordu, bu gun ne olduğunu anladım. Bi akrabamız ölmüş kalp krizinden, evlerine gittim, büyük fotorafı vardı vesikalık odanın sonunda.

Tatlı;

Geçen gün eskişehire gittik, çok güzel şehir.
Kardeşimin arkadaşları ile bi bara gittik, şarhoş oluncaya kadar şehirdeki anılarını anlattılar, sonra da eve gelip poker oynadık.
Görüntüde söz konusu kardeşim herşeyi kazanıyor, Homer da  arka plan da Hold’em nasıl oynanır bilmediğinden sıkılmış uzatmış kendini serin parkelere..

Evet uzun zamandır yazmıyordum. Artık yazacağım… Ancak yazmaya tekrar başlamadan önce biraz kendimden bahsetmem ve en son nerede bıraktıysam arada geçen zamanın güncellemesini yapmalıyım.

Günlük hayat

Hayatlar içersinde en sevdiğim günlük hayattır. İkincisi ise haftalık hayattır. Bazılarının hayatı üç beş güne yayılsa da ben günlük hayatı sevmekte ısrarlıyım. Günlük hayatımı Türkiye Futbol Federasyonu’nun ve Avrupa futbolunun söz sahibi kuruluşu UEFA belirlemektedir.  Bu iki kuruluşun yaptığı fikstürler işten kaçta çıkacağımı, hangi gün az hangi gün çok çalışacağım yönünde benim günlük hayatımla ilgili hayati kararlar almaktadır.  Ben de futbol müsabakalarının olmadığı günlerde evde akşam 8 de olmayı tercih ederim. Kitap okur football manager oynarım.  Pek fazla dışarı çıkasım gelmez kalabalıktan sıkılırım.  Maç olduğu günlerde ise futbol izler karşılaşma sonralarında da futbolcularla konuşmaya çalışırım.

Neden Zirvala.com?

Neden mi? şöyle özetliyim; Feysbuk ve tivitır arasında gide gelen dağılan zihnimi bir araya getirmek ve derli toplu iki satır yazabilmem için bir bloga ihtiyaç duyduğumu farkettim. Blogspot’a girip de yeni bir blogun arayüzünü, ismini düşünmekten se var olanı kullanmanın daha mantıklı olacağını düşündüm. Bu yüzden tekrar yazmaya başlayacağımı duyurmak için ilk satırlarımı Zirvala.com’a dökmüş bulundum.

Peki neden kek?

Kekler her ne kadar fazla yiyince baysa da içlerinde en sevdiğim kek meyveli kektir.  Tamam bu kek meyveli olmayabilir ama öyle gözüküyor.

]]> http://www.zirvala.com/sey-ben-geri-geldim/feed/ 3