2 gundur dolanıyoruz iletişim kurmaya calısıyoruz. 4 dil biliyoruz ama aralarında ıspanyolca yok. iletişime gectiğimiz herkesin tek bi ortak ozellıklerı var hepsi ara ara “porvelör” diyo. bi gün garsona sorduk merak edip. “perfelör nedir” die. “ole bişey yok” dio adam bize. “forpiler?” yok dio eleman. Kuzen de süpheleri üzerine sordu” peki, lütfen ne demektir?” Adam “porfavoür” die cevap verdi. kendimi tutamayıp “GİT BİZE YEMEK GETİR LAN GERİZEKALI!” diıe bağırdım, ama turkçe : )  

yasin bayraktarın ispanya anısı

beni erasmusa göndermeyen iletişim fakültesinin insiyatifsiz, çalıntı vizyonlu götüne sokiyim. baya sinir yaptım. sadece bu mevzuya değil gerçi de gerisini yazmıycam. bi de ben kendime blog gibi bişey açtım ama onu bu hiddetli post’umda paylaşmak istemiyorum. herkesi öpmek yerine satırlarıma güzide bir filmden bir replikle son vermek istiyorum:

türünü kurtarmak için çiftleşmeyen her pandayı vurmak istiyorum.

kısa olsun

uzatmayın lan

Şimdi hepsi çok anlamsız geliyor. nisanda koşa koşa askere gtmeye gerek yok. fuarlarda koşuşturmaya da gerek yok. yurt dışında bi yuksek lisansa da ihtiyacım kalmadı. 20 kişilik bi kariyer planlaması içine girmekte anlamsız. Ama sınav haftası başlamadan önce yaptığım hesapların içinde bunların anlamsız kalabileceği yoktu.

Aslında olsaydı da bir şeyi değiştiremezdim. Benden beklenenleri karşılayamadım. Ama bence, beklentilerin ya bi acelesi yoktu ya da resmin içinde değillerdi. Her adımda hayalini kurduğumuz resimden uzaklaştık. Brimiz yetmeyen diğerimiz de sevilmeyen oldu. Aşık olduğum kadın beni terk etti. Ömür boyu mutsuzluğa mahkum edilmiş gibi hissediyorum. Kendimi mantığa davet edip “tabi ki öle olmıcak, bi şekilde toparlarsın” demek istiyorum ama hemen bi anımız canlanıyor beynimde. İyi ya da kötü bi anıyı izlerken özlüyorum. Var olmasını istediğim ama var olması için çoktan geciktiğim dialogları kafamda kurarken buluyorum kendimi. Bana yeterince uzun gelen ömrümde sınırlı sayıda pişmanlık duymuşken bu konunun her noktasında o duyguyu hissediyorum. “keşke böyle olmasa..” dediğim anların bazılarında da içinde defalarca kendisine aşık olduğum ama bir kez de ayrıldığım arabama binip yanına gitmek istiyorum. “Sonuçta ikimizde üzgünüz, neden böyle olsun ki?” die düşünüyorum. Ama en iyi ihtimalle bi iki tur atıp geri dönüyorum. Çünkü dolanırken aklıma en son arabadan ne kadar kararlı inmiş olduğu geliyordu. Sonra da kendisinden ilk kez bir şeyi o kadar içten rica etmişken yolun ortasında arabadan inmesi.. Belki bunu pas geçebilirdim. Ama evine varıp varmadığından emin olmak için evinin önünde beklediğim 1 saatin sonunda sabırsızlanıp açtığım o telefonun dialoglarını pas geçemezdim. bir yakınım ölmüş gibi hissetmiştim. Herbirinde dolanmayı bırakıp evime gittim. Hem zaten dolanmayı bırakıp yanına gitsem ben ona ne vaadedicektim ki.. Daha öncesinden farklı ne sunabilirdim.. 2 kere direkten dönmüş 1 kere de son bulmuş bu ilişki nin tekrar bitmesi ancak nihai sonu ertelemiş olucaktı. Bu karamsarlıkta beni kısır döngünün en başına taşımış oluyodu.Ya da sonuna.. aşık olduğum kadın beni terk etmişti. başka birini ya da başka birşeyi istemiyordum. ömür boyu mutsuzluk ve ardından mantığa bir davet daha..
Sanırım hayattan elenmiş oldum.

hani bence…